Bu rapor, Türkiye’de ceza hukuku ve ceza muhakemesi yetkilerinin bazı muhalif siyasi aktörler, sivil toplum temsilcileri ve dinî topluluklar bakımından asli amaçlarından uzaklaştırılarak siyasi sadakat üretmenin, muhalefeti sınırlandırmanın ve belirli toplumsal grupları etkisizleştirmenin aracı hâline getirildiği iddiasını incelemektedir. Raporun temel tezi, sorunun yalnızca münferit hukuka aykırılıklardan veya hatalı yargı kararlarından ibaret olmadığı; suç isnadının fiil ve bireysel sorumluluk yerine aidiyet, siyasi konum ve iktidarla kurulan ilişki üzerinden şekillendiği daha geniş bir uygulama örüntüsünün bulunduğudur. Raporun vardığı temel sonuç şudur: Hukuk, kişilerin somut ve kanunda tanımlanmış fiillerini değerlendirmek yerine onları siyasi veya toplumsal aidiyetleri nedeniyle sadakate zorlamak amacıyla kullanıldığında adaletin güvencesi olmaktan çıkar. Bu nedenle soruşturma ve kovuşturmalarda kişiselleştirilmiş delil, somut suç şüphesi, ölçülülük, masumiyet karinesi ve yargı bağımsızlığı ilkelerinin eksiksiz uygulanması; ağır koruma tedbirlerinin cezalandırma veya tasfiye aracına dönüşmesinin önlenmesi…

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesi, Kavala/Türkiye (No. 2) davasındaki kararını 25 Ağustos 2026’da açıkladı. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesi, 15’e karşı 2 oyla Türkiye’ye üç açık yükümlülük getirdi: ⚖️ AİHM Büyük Dairesi, 15’e karşı 2 oyla, Osman Kavala’nın mümkün olan en kısa tarihte serbest bırakılmasına hükmetti. 🚫 Kavala’nın mahkûmiyetinin, AİHS hukuku bakımından “geçersiz ve hükümsüz” kabul edilmesi gerektiğini belirtti. 🔄 Türkiye’den mahkûmiyetin bütün sonuçlarını ortadan kaldırmasını istedi. Bunun için yargılamanın yenilenmesi dâhil gerekli tedbirlerin alınması gerekiyor. ⛓️ Kavala’nın mahkûmiyet sonrasında özgürlüğünden yoksun bırakılmasını, “açık bir adalet inkârına” dayanan bir uygulama olarak nitelendirdi. 📌 Mahkemenin tespit ettiği ihlaller: 🕊️ Madde 5: Özgürlük ve güvenlik hakkı ⚖️ Madde 6: Bağımsız ve tarafsız mahkemede adil yargılanma ve savunma hakları 🗣️ Madde 10: İfade özgürlüğü 🤝 Madde 11: Toplanma ve örgütlenme özgürlüğü…

MASAK’ın temel görevi, şüpheli mali işlemleri incelemek, para hareketlerini analiz etmek ve araştırılması gereken hususları savcılığa bildirmektir. Ancak MASAK bir mahkeme, savcılık veya resmî bilirkişi değildir. Dolayısıyla bir işlemin suç oluşturduğuna, paranın suçtan kaynaklandığına ya da kişinin suç kastıyla hareket ettiğine kesin olarak karar veremez. Raporda öne çıkan sorunlar şunlardır: Bankaların bildirdiği “şüpheli işlemler”, bağımsız delillerle doğrulanmadan suç delili gibi kullanılabilmektedir. Olağan banka transferleri, ticari ödemeler, şirket ilişkileri ve sosyal bağlantılar bağlamından koparılarak “suç ağı” şeklinde sunulabilmektedir. Somut bir suçtan elde edilen paranın izlenmesi gerekirken önce kişiler seçilmekte, ardından bu kişilerin mali ve sosyal ilişkilerinden bir suç anlatısı kurulmaktadır. Bir kişinin soruşturulması, onunla para veya ticaret ilişkisi bulunan diğer kişilerin de şüpheli sayılmasına neden olabilmektedir. “Dikkat çekici”, “izaha muhtaç” veya “organize şekilde gerçekleştirilmiş olabileceği” gibi ihtimal bildiren ifadeler, savcılık aşamasında…

Rapor, Türkiye’de özellikle Gülen Hareketi’yle bağlantılı olduğu iddia edilen kişilere yönelik soruşturma ve yargılamalarda kullanılan suçlayıcı ve yönlendirici terminolojiyi inceliyor ve kolluk tutanakları, savcılık yazıları, mahkeme kararları ve duruşma kayıtlarından aktarılan somut örnekler üzerinden, haklarında kesinleşmiş bir mahkûmiyet kararı bulunmayan kişilerin yargılama tamamlanmadan suçlu kabul edildiğini düşündüren ifadelerin sistematik biçimde kullanıldığını ortaya koyuyor. Çalışmada ayrıca, sanıkların, şüphelilerin ve avukatların kullandıkları tarafsız ifadelerin kimi zaman değiştirilerek resmî tutanaklara suçlayıcı bir terminolojiyle geçirildiği; belirli bir söylemi benimsemeye yönelik bu baskının savunma hakkını, ifade özgürlüğünü, hukuki güvenliği ve silahların eşitliği ilkesini zedelediği değerlendiriliyor. Rapor, bu uygulamaları Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin adil yargılanma hakkını güvence altına alan 6. maddesi ve ifade özgürlüğünü düzenleyen 10. maddesi çerçevesinde ele alıyor. Önyargılı dilin etkilerinin mahkeme salonlarıyla sınırlı kalmadığı; toplumsal damgalanmayı, dışlanmayı ve nefret atmosferini de güçlendirdiği vurgulanıyor.…

Türkiye’de 15 Temmuz 2016’dan On Yıl Sonra Bu rapor, 15 Temmuz 2016 sonrasında Türkiye’de giderek kalıcı hâle gelen tehdit anlatısını, geniş çaplı ceza soruşturmalarını ve bu süreçte ortaya çıkan insan hakları sorunlarını hukuk devleti perspektifinden incelemektedir. Çalışma, özellikle 13 Temmuz 2026 tarihinde 81 ilde 968 kişi hakkında başlatılan son operasyonu ele almakta; bu operasyonu son on yılda sürdürülen kitlesel soruşturma ve kovuşturma pratiğinin güncel bir örneği olarak değerlendirmektedir. Raporda; keyfî yakalama, gözaltı ve tutuklamalar, adil yargılanma hakkı ve masumiyet karinesi ihlalleri, terörle mücadele mevzuatının geniş ve öngörülemez biçimde uygulanması, hukuka uygun faaliyetlerin sonradan suçlayıcı delil olarak kullanılması ve bireyselleştirilmiş değerlendirme yapılmaması gibi temel sorunlar incelenmektedir. Ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin Yalçınkaya ve Yasak kararları başta olmak üzere, uluslararası mahkeme kararlarının uygulanmamasının doğurduğu yapısal sonuçlara dikkat çekilmektedir. Rapor yalnızca…

Avrupa Birliği’nin İltica ve Göç Paktı, 12 Haziran 2026 itibarıyla AB iltica ve göç sisteminde önemli değişiklikler getirmektedir. Bu rapor, yeni düzenlemelerin iltica başvurusu yapan veya yapmayı düşünen kişiler bakımından ne anlama geldiğini açıklama amacındadır. Raporda, başvuru prosedürleri, hızlandırılmış inceleme, güvenli ülke kavramları, sınır prosedürleri, sorumlu üye devletin belirlenmesi ve geri dönüş mekanizmaları pratik etkileriyle ele alınmaktadır. Amaç, yeni sistemin başvurucular açısından doğurabileceği riskleri ve önemli noktaları anlaşılır biçimde ortaya koymaktır. Rapor, 11 Haziran 2024’te kabul edilen AB Göç ve İltica Paktı’nın 10 temel düzenlemeden oluştuğunu belirtiyor. Bunların 9’u tüzük, 1’i yönerge niteliğinde. 12 Haziran 2026 itibarıyla özellikle mülteci statüsü kriterleri, başvuru prosedürleri, sınır prosedürleri, Eurodac, tarama mekanizması ve Dublin sisteminin yerine geçecek yeni sorumluluk kuralları uygulanmaya başlayacak. 12 Haziran 2026’dan sonra AB’de iltica başvuruları daha hızlı, daha kurallı ve…

Rapor, Türkiye’nin özellikle 15 Temmuz 2016 darbe girişimi ve sonrasındaki OHAL sürecinden itibaren ülke sınırlarının ötesine taşan baskı pratiklerini teorik, hukuki ve fiili boyutlarıyla ele almaktadır. Çalışma, ulusötesi baskının yalnızca fiziki saldırı, adam kaçırma veya zorla iade gibi görünür yöntemlerden ibaret olmadığını; iade talepleri, Interpol mekanizmalarının kötüye kullanılması, pasaport iptalleri, dijital gözetim, aile bireyleri üzerinden baskı, malvarlığı tedbirleri, dezenformasyon ve diaspora içi kutuplaştırma gibi çok sayıda aracın aynı stratejinin parçası olabileceğini ortaya koymaktadır. Rapor, Türkiye örneğini güvenlikleştirme teorisi, sınır ötesi otoriterlik, diaspora yönetimi ve hibrit baskı yaklaşımları çerçevesinde incelemektedir. Bu bağlamda muhaliflerin, gazetecilerin, akademisyenlerin, aktivistlerin, “terör”, “ulusal güvenlik” veya “devletin varlığına tehdit” söylemleriyle nasıl hedef haline getirildiği analiz edilmektedir. Hukuki açıdan rapor; insan hakları hukuku, ceza hukuku, iade hukuku, mülteci hukuku, geri göndermeme ilkesi, adil yargılanma hakkı, işkence yasağı, ifade…

Otoriter Rejimlerin Uzun Kolu ve Küresel Güvenliğe Yönelik Tehditler: Sınır Ötesi Baskı Yurtdışındaki siyasi muhaliflerin, gazetecilerin ve insan hakları savunucularının çilesi, ülkelerindeki baskıcı sistemlerden kaçtıklarında sona ermemektedir. Otoriter rejimler sınırlarının ötesindeki muhaliflerini boyun eğdirmek için yeni ve giderek daha karmaşık yöntemler bulmaktadır. "Sınır ötesi baskı" (transnational repression) olarak adlandırılan bu eylemler; hukukun üstünlüğünü ve devlet egemenliğini ihlal etmekte, hedef alınan bireylerin insan haklarını çiğnemekte ve ulusal güvenliğe ciddi bir tehdit oluşturmaktadır. Sivil toplum kuruluşu Freedom House'un verilerine göre, 2014 yılından bu yana 54 kaynak devlet tarafından gerçekleştirilen ve 107 ev sahibi devleti etkileyen en az 1.375 fiziksel sınır ötesi baskı vakası belgelenmiştir. Sınır Ötesi Baskının Yöntemleri Otoriter devletlerin muhalifleri susturmak için kullandıkları yöntemler sadece fiziksel saldırılarla sınırlı değildir. Kaynaklar, sınır ötesi baskı taktiklerini şu şekilde sınıflandırmaktadır: Cinayet, şiddet tehdidi veya…